Presja klimatyczna dotknęła również zachodnioeuropejski sektor jądrowy. We Francji kolejna fala upałów doprowadziła do ograniczeń produkcji w elektrowniach jądrowych, a 11 sierpnia trzy reaktory w Gravelines zostały wyłączone w związku z masowym pojawieniem się meduz, które podobnie jak rok temu zakłóciły pracę systemów poboru wody morskiej wykorzystywanej do chłodzenia. Zjawisko było szczególnie interesujące z punktu widzenia odporności infrastruktury, ponieważ Gravelines już w 2025 r. doświadczyło podobnego incydentu. EDF po ubiegłorocznym wydarzeniu wprowadził dodatkowe działania monitorujące i zabezpieczające, jednak tegoroczna sytuacja pokazała, że instalacje wykorzystujące wodę morską cały czas mogą być podatne na nietypowe zjawiska środowiskowe. W połączeniu z ograniczeniami wynikającymi z wysokich temperatur rzek i niskich przepływów wskazuje to na coraz szerszy problem adaptacji europejskiej floty jądrowej do zmieniających się warunków klimatycznych.
Na tym tle szczególnie interesujący był rozwój sytuacji w Hiszpanii. 14 sierpnia rząd zdecydował o przedłużeniu funkcjonowania elektrowni jądrowej Almaraz do czerwca 2030 r., mimo że wcześniejszy harmonogram zakładał rozpoczęcie jej wyłączania już w latach 2027-2028 w ramach stopniowego odejścia Hiszpanii od energetyki jądrowej. Decyzja, podjęta po wniosku właścicieli elektrowni i pozytywnej ocenie hiszpańskiej Rady Bezpieczeństwa Jądrowego, jest ważnym sygnałem zmiany podejścia do istniejących aktywów jądrowych. Choć Madryt nadal deklaruje realizację długoterminowego planu wygaszania energetyki jądrowej, przedłużenie pracy Almaraz pokazuje, że bezpieczeństwo dostaw, ceny paliw kopalnych oraz potrzeba utrzymania stabilnych źródeł energii mogą skłaniać państwa do rewizji wcześniejszych harmonogramów.
Jednocześnie po drugiej stronie globalnego rynku jądrowego obserwujemy działania zmierzające do radykalnego zwiększenia dostępności kapitału dla nowych technologii. 14 sierpnia Reuters poinformował o planowanym otwarciu indyjskiego sektora jądrowego na sprawdzone zagraniczne technologie reaktorowe oraz większy udział przedsiębiorstw prywatnych. Reforma ma stworzyć kontrolowane ramy dla udziału krajowego i zagranicznego kapitału, przy zachowaniu wieloetapowego systemu nadzoru bezpieczeństwa. Jest to szczególnie istotne w kontekście indyjskiego celu osiągnięcia 100 GW mocy jądrowych do 2047 r. oraz dotychczasowego modelu, w którym sektor pozostawał w dużej mierze domeną przedsiębiorstw państwowych. Otwarcie rynku może zwiększyć możliwości współpracy z takimi dostawcami jak EDF, GE czy Westinghouse, a jednocześnie stworzyć przestrzeń dla krajowych przedsiębiorstw energetycznych i przemysłowych. W szerszej perspektywie jest to próba połączenia indyjskiej polityki bezpieczeństwa energetycznego z polityką industrializacji i przyciągania zagranicznych technologii.
Indyjski zwrot ma znaczenie również dla globalnego układu dostaw technologii jądrowych. Nowe Delhi nie zamierza bowiem jedynie zwiększać liczby reaktorów, ale budować własny, bardziej zintegrowany ekosystem przemysłowy, obejmujący produkcję komponentów, paliwo, badania nad SMR oraz rozwój kolejnych etapów krajowego cyklu paliwowego. Oficjalne dokumenty indyjskiego Departamentu Energii Atomowej wskazują przy tym, że jednym z podstawowych celów pozostaje ograniczenie zależności od importowanego uranu i zabezpieczenie programu przed ryzykiem geopolitycznym. W tym sensie liberalizacja sektora nie oznacza rezygnacji z kontroli państwa, lecz raczej próbę wykorzystania kapitału prywatnego i zagranicznego przy zachowaniu strategicznego nadzoru nad technologiami jądrowymi.
Podobny kierunek strategicznego wykorzystania technologii jądrowych widoczny był w Korei Południowej. 12 sierpnia rząd przedstawił program „Seven Major SEED”, który ma wskazać nowe sektory technologiczne mogące stać się źródłem przyszłego wzrostu gospodarczego. Wśród siedmiu priorytetowych obszarów znalazły się małe reaktory modułowe, obok m.in. energetyki termojądrowej, technologii kwantowych, kosmosu i zaawansowanej biotechnologii. Seul zakłada rozwój SMR z perspektywą wdrożenia do 2035 r., traktując je jako jeden z elementów przyszłej przewagi technologicznej kraju. Wpisuje się to w charakterystyczny dla Korei Południowej model łączenia polityki energetycznej z polityką przemysłową: rozwój reaktorów ma jednocześnie generować popyt na krajowe komponenty, usługi inżynieryjne i eksport technologii.