Znacznie bardziej strategiczny wymiar miały wydarzenia w Stanach Zjednoczonych. 26 sierpnia U.S. Army ogłosiła przyznanie kontraktów o wartości do 2,2 mld dolarów pięciu przedsiębiorstwom na rozwój i wdrożenie mikroreaktorów jądrowych w pięciu bazach wojskowych. W programie Janus uczestniczyć będą m.in. Westinghouse, BWXT, General Atomics, Radiant Industries oraz Antares Nuclear. Każdy z reaktorów ma dostarczać do około 20 MW energii, a pierwsze instalacje mają zostać uruchomione do końca września 2028 r. W przeciwieństwie do klasycznych elektrowni jądrowych mikroreaktory mają być fabrycznie produkowane, stosunkowo łatwe do transportu i zdolne do zapewniania autonomicznych dostaw energii w lokalizacjach, gdzie dostęp do sieci elektroenergetycznej jest ograniczony lub szczególnie podatny na zakłócenia. Znaczenie programu Janus wykracza jednak poza potrzeby amerykańskich sił zbrojnych. W praktyce Pentagon staje się jednym z pierwszych dużych klientów dla technologii, które do tej pory znajdowały się przede wszystkim na etapie demonstracyjnym. Jeżeli program doprowadzi do rzeczywistego uruchomienia reaktorów w 2028 r., wojsko może stworzyć dla producentów pierwszą skalową ścieżkę komercjalizacji mikroreaktorów. Szczególnie interesujące jest przy tym założenie, że technologia rozwijana na potrzeby baz wojskowych może następnie znaleźć zastosowanie cywilne, m.in. w odległych regionach, przemyśle ciężkim czy centrach danych. W ten sposób polityka bezpieczeństwa narodowego zaczyna pełnić funkcję instrumentu industrializacji amerykańskiego sektora jądrowego.

Równolegle Stany Zjednoczone rozwijają nowe zastosowania atomu na morzu. 26 sierpnia Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej uruchomiła inicjatywę ATLAS – Atomic Technologies Licensed for Applications at Sea – mającą wspierać państwa zainteresowane wykorzystaniem technologii jądrowych w żegludze i infrastrukturze offshore. Program obejmuje kwestie regulacyjne, bezpieczeństwo, licencjonowanie, odpowiedzialność, szkolenie personelu oraz rozwój międzynarodowych standardów dla nowych zastosowań technologii jądrowych. W praktyce chodzi o przygotowanie otoczenia prawnego i instytucjonalnego dla powrotu energetyki jądrowej do sektora morskiego, zarówno poprzez jednostki napędzane reaktorami, jak i potencjalne pływające instalacje energetyczne.

Istotne wydarzenia miały również miejsce w Kanadzie. 24 sierpnia Canadian Nuclear Safety Commission zatwierdziła zmianę podstawy licencyjnej dla elektrowni Bruce Power, umożliwiając zwiększenie poziomu mocy pośredniej w blokach Bruce A i Bruce B – odpowiednio do 95,5 i 96 proc. mocy nominalnej. Wartym odnotowania jest, że Bruce Power jest jednym z największych kompleksów jądrowych na świecie. Kanada równocześnie rozwija program nowych SMR, przede wszystkim w Ontario, gdzie w Darlington powstaje pierwszy z czterech reaktorów BWRX-300 firmy GE Hitachi. Projekt ten coraz częściej przedstawiany jest jako model dla przyszłych wdrożeń technologii SMR w państwach zachodnich.

Kontrastowo wygląda sytuacja w Indiach, gdzie ambicje związane z szybkim zwiększeniem mocy jądrowych napotkały nową przeszkodę regulacyjną. 27 sierpnia Reuters poinformował, że projekt przepisów wykonawczych do reformy sektora jądrowego może utrudnić wykorzystanie zagranicznych technologii reaktorowych. Nowe ramy przewidują dodatkowe certyfikacje i zgody dla importowanych konstrukcji, co może w praktyce wydłużyć proces inwestycyjny i zmniejszyć atrakcyjność Indii dla zagranicznych dostawców. Problem jest szczególnie istotny, ponieważ New Delhi chce zwiększyć moc jądrową niemal dziesięciokrotnie, do około 100 GW w perspektywie dwóch dekad, a realizacja tego celu wymagać będzie zarówno prywatnego kapitału, jak i dostępu do zagranicznych technologii. Powstaje w ten sposób interesujący paradoks indyjskiej polityki atomowej. New Delhi zdecydowało się otworzyć sektor na prywatne przedsiębiorstwa i zagraniczny kapitał, ponieważ bez tego osiągnięcie celu 100 GW byłoby bardzo trudne, ale jednocześnie nowe regulacje wzmacniają preferencje dla rozwiązań krajowych. Z punktu widzenia polityki przemysłowej może to być świadoma próba uniknięcia uzależnienia od zagranicznych dostawców. Z punktu widzenia inwestorów oznacza natomiast dodatkowe ryzyko regulacyjne. Ostateczny kształt przepisów będzie więc miał znaczenie nie tylko dla indyjskiego programu jądrowego, ale również dla przyszłej pozycji takich firm jak Westinghouse, EDF czy GE Hitachi na jednym z największych potencjalnych rynków nowych reaktorów.

Z kolei na Bliskim Wschodzie energetyka jądrowa ponownie stała się elementem szerszej polityki geopolitycznej. 25 sierpnia administracja Donalda Trumpa przekazała Kongresowi projekt trzydziestoletniego porozumienia o współpracy cywilnej w dziedzinie energetyki jądrowej z Arabią Saudyjską. Umowa ma umożliwić amerykańskim przedsiębiorstwom eksport technologii jądrowych do Arabii Saudyjskiej i potencjalnie otworzyć drogę do budowy reaktorów Westinghouse. Jednocześnie Biały Dom powiązał wejście porozumienia w życie z normalizacją stosunków saudyjsko-izraelskich.