Równolegle obserwujemy realny powrót budowy nowych reaktorów w USA. Firmy takie jak TerraPower oraz Kairos Power rozpoczęły projekty pierwszych komercyjnych instalacji od ponad dekady – w Wyoming i Tennessee. Są to konstrukcje nowej generacji (m.in. chłodzone sodem i solami stopionymi), które mają być tańsze i bardziej elastyczne niż tradycyjne elektrownie jądrowe.
Administracja USA jednocześnie rozwija politykę wsparcia dla sektora – program federalny zakłada zwiększenie mocy jądrowych o dodatkowe 5 GW do 2029 r., m.in. poprzez modernizację istniejących bloków i ponowne uruchamianie wyłączonych elektrowni. W działania te angażują się również największe koncerny technologiczne, co podkreśla związek między atomem a transformacją cyfrową.
Europa również przyspiesza, szczególnie w obszarze SMR. Czeski koncern ČEZ podpisał umowę z Rolls-Royce SMR dotyczącą przygotowań do budowy pierwszego małego reaktora modułowego w lokalizacji Temelín. Projekt ten wpisuje się w szerszą strategię regionu, zakładającą rozwój nawet kilku gigawatów mocy SMR w przyszłości.
Istotny postęp następuje także w obszarze zaplecza systemowego energetyki jądrowej. W Finlandii kończone jest uruchomienie pierwszego na świecie głębokiego składowiska odpadów promieniotwórczych, które ma zapewnić bezpieczne przechowywanie zużytego paliwa przez tysiące lat. To przełomowy krok w rozwiązaniu jednego z kluczowych problemów tej technologii.
Na poziomie globalnym rośnie też świadomość strategicznego znaczenia całego cyklu paliwowego. Podczas World Nuclear Fuel Cycle Conference 2026 podkreślono, że osiągnięcie celu potrojenia mocy jądrowych do 2050 r. wymaga natychmiastowych inwestycji nie tylko w reaktory, ale także w wydobycie uranu, produkcję paliwa i infrastrukturę zaplecza.