Równolegle Stany Zjednoczone przyspieszają tworzenie nowych zastosowań dla małych reaktorów. 16 września firma Blue Energy złożyła do Nuclear Regulatory Commission pierwszą część wniosku o pozwolenie na budowę projektu w Port of Victoria w Teksasie. Koncepcja zakłada połączenie elektrowni gazowej z przyszłym reaktorem SMR poprzez wykorzystanie części wspólnej infrastruktury. Firma chce najpierw zbudować elementy związane z instalacją gazową, które następnie byłyby wykorzystywane również przez część jądrową. Wniosek obejmuje również zgodę na rozpoczęcie wybranych prac budowlanych, w tym głębokich fundamentów i szybów dla pierwszego reaktora.
W Europie ważnym sygnałem było natomiast pierwsze bezpośrednie zaangażowanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego w rozwój technologii SMR. 15 września EBI uzgodnił inwestycję do 40 mln euro w fińską firmę Steady Energy, rozwijającą reaktor LDR-50. Jednostka o mocy cieplnej 50 MW została zaprojektowana przede wszystkim do produkcji ciepła dla sieci ciepłowniczych, a nie energii elektrycznej. Środki EBI mają finansować badania i rozwój, testy oraz proces licencjonowania w latach 2026-2028. Firma posiada już porozumienia dotyczące 15 reaktorów w Finlandii, a rozpoczęcie budowy pierwszej instalacji planowane jest na 2029 r. Finansowanie EBI jest istotne również z punktu widzenia europejskiej polityki przemysłowej, ponieważ oznacza odejście od traktowania małych reaktorów wyłącznie jako koncepcji technologicznej i uznanie ich za potencjalny element przyszłego systemu energetycznego.
W tym samym kierunku zmierza Wielka Brytania, gdzie regulatorzy rozpoczęli kolejne działania mające skrócić czas wdrażania nowych technologii jądrowych. 17 września Office for Nuclear Regulation oraz Environment Agency przedstawiły rządowi zakres zmian mających przyspieszyć proces licencjonowania nowych reaktorów. Reforma jest następstwem prac Nuclear Regulatory Taskforce, który rekomendował zasadniczą przebudowę sposobu funkcjonowania systemu regulacyjnego. Jednocześnie brytyjskie organy rozpoczęły ocenę projektu Xe-100 firmy X-energy, wysokotemperaturowego reaktora chłodzonego gazem. Z punktu widzenia Wielkiej Brytanii jest to próba stworzenia modelu regulacyjnego, który umożliwi szybsze wprowadzanie technologii SMR i AMR bez całkowitego rezygnowania z wieloetapowej oceny bezpieczeństwa.
Brytyjski kierunek dobrze koresponduje z działaniami Francji. 18 września EDF przedstawił plan budowy dziesięciu małych reaktorów jądrowych w Europie do 2035 r. Firma chce wykorzystać technologię rozwijaną przez NUWARD, przy czym pierwszy projekt miałby powstać we Francji, a kolejny we Włoszech. EDF prowadzi jednocześnie rozmowy z Polską, Belgią i Finlandią dotyczące potencjalnej lokalizacji kolejnych jednostek. Plan zakłada reaktory o mocy około 400 MW, które mogłyby dostarczać zarówno energię elektryczną, jak i ciepło dla przemysłu. Według deklaracji EDF docelowy koszt produkcji energii ma wynosić około 100 euro/MWh. Francuska grupa próbuje w ten sposób stworzyć serię powtarzalnych jednostek, która pozwoliłaby rozłożyć koszty rozwoju technologii na większą liczbę inwestycji.
W Azji natomiast małe reaktory coraz wyraźniej pojawiają się jako narzędzie dywersyfikacji systemów energetycznych państw, które dotychczas nie posiadały energetyki jądrowej. 16 września Electricity Generating Authority of Thailand podpisał z U.S. Trade and Development Agency porozumienie dotyczące finansowania studium wykonalności dla wdrożenia amerykańskich technologii SMR w Tajlandii. Analiza ma objąć potencjalne lokalizacje, koszty i wymagania regulacyjne dla programu o docelowej mocy około 600 MW. Co istotne, studium ma charakter technologicznie neutralny i obejmie rozwiązania GE Hitachi, Holtec, Kairos, NuScale, TerraPower, Westinghouse i X-energy. Tajlandia nie posiada obecnie energetyki jądrowej w swoim miksie, dlatego etap studium wykonalności ma znaczenie nie tylko techniczne, ale również instytucjonalne – pozwala zbudować podstawy regulacyjne i kadrowe przed podjęciem decyzji inwestycyjnej.
Równolegle Chiny kontynuują model rozwoju oparty przede wszystkim na dużych, seryjnie budowanych reaktorach. 17 września trzeci blok elektrowni jądrowej Changjiang na wyspie Hainan wszedł do eksploatacji komercyjnej. Jest to pierwszy z dwóch nowych reaktorów Hualong One w ramach drugiego etapu rozbudowy kompleksu. Pierwszy beton pod blok trzeci wylano w marcu 2021 r., krytyczność osiągnięto w lipcu 2026 r., a przyłączenie do sieci nastąpiło w sierpniu. Drugi blok ma rozpocząć pracę na początku 2027 r. Tempo realizacji Changjiang pokazuje przewagę modelu seryjnego, w którym krajowa technologia jest powtarzana na kolejnych lokalizacjach przy wykorzystaniu rozbudowanego krajowego łańcucha dostaw. W sytuacji, gdy Europa i USA dopiero próbują stworzyć ekonomicznie powtarzalne modele SMR, Chiny zwiększają jednocześnie skalę klasycznych dużych jednostek III generacji.