W Europie równolegle rozwija się bardziej klasyczny model SMR oparty na standaryzowanych reaktorach lekkowodnych. Polski zespół odpowiedzialny za projekt BWRX-300 w Wielkiej Brytanii, działający pod nazwą SGE, podtrzymał w tym tygodniu plany budowy floty 14 reaktorów o łącznej mocy 4,2 GW. Według przedstawionej koncepcji pierwsza lokalizacja miałaby otrzymać sześć jednostek, a kolejne dwie po cztery. Projekt ma być finansowany prywatnie, a w konsorcjum uczestniczą m.in. Samsung C&T, Laing O’Rourke, Aecon Group i Google Cloud. SGE wskazuje przy tym na możliwość wykorzystania wspólnej infrastruktury oraz standaryzacji kolejnych bloków, co ma poprawić ekonomię całej floty. Brytyjski projekt jest interesujący także z polskiej perspektywy, ponieważ pokazuje, że krajowe przedsiębiorstwa próbują budować kompetencje nie tylko poprzez udział w krajowym programie jądrowym, lecz również poprzez rozwój projektów zagranicznych opartych na technologii BWRX-300.
Jeszcze inny model rozwoju SMR zaprezentowała w tym tygodniu Rosja. 24 września Rosatom poinformował o wyprodukowaniu drugiego reaktora RITM-200C przeznaczonego dla pływającej elektrowni jądrowej FPU-106. Jednostka ma zostać wyposażona w dwa reaktory o mocy po 58 MW, które mają dostarczać energię dla przemysłowego klastra wydobywczego w Czukotce. Pierwszy reaktor został wyprodukowany w maju i oczekuje obecnie na instalację w stoczni. Konstrukcja pływającej elektrowni pokazuje specyficzny rosyjski kierunek rozwoju małych reaktorów, w którym jednostka jądrowa nie jest traktowana jako klasyczna elektrownia lądowa, lecz jako mobilna infrastruktura energetyczna mogąca zostać przetransportowana w miejsce oddalone od głównych sieci elektroenergetycznych. Dla państw posiadających odległe regiony przemysłowe i górnicze może to być potencjalnie interesujący model, choć jego zastosowanie wymaga rozwiązania dodatkowych kwestii dotyczących logistyki, bezpieczeństwa morskiego i regulacji.
Ważnym wydarzeniem z punktu widzenia przyszłego rynku uranu było natomiast podpisanie w Nigrze konwencji górniczej dotyczącej projektu Madaouela. 25 września spółka Atomic Eagle i władze Nigru formalnie zawarły porozumienie, które ustanawia ramy prawne, fiskalne i regulacyjne dla dalszego rozwoju projektu. Umowa ma również umożliwić przygotowanie finansowania oraz przyszłych kontraktów offtake, a zarazem otwiera drogę do zakończenia postępowania arbitrażowego dotyczącego przedsięwzięcia. Projekt jest w 60 proc. własnością spółki zależnej Atomic Eagle, natomiast pozostałe 40 proc. należy do Republiki Nigru. W sytuacji rosnącego światowego zapotrzebowania na uran znaczenie takich projektów wykracza poza rynek surowców. Stabilność polityczna i regulacyjna państw posiadających złoża staje się jednym z elementów bezpieczeństwa całego zachodniego łańcucha paliwowego, szczególnie w sytuacji zwiększania mocy jądrowych w Europie i Ameryce Północnej.
W Polsce wydarzeniem tygodnia było przejście projektu pierwszej elektrowni jądrowej do kolejnego etapu negocjacji kontraktu EPC. 23 września konsorcjum Bechtel-Westinghouse oraz Polskie Elektrownie Jądrowe poinformowały o uzgodnieniu głównych warunków handlowych kontraktu Engineering, Procurement and Construction dla elektrowni w Lubiatowie-Kopalino. Strony zamierzają zakończyć negocjacje pozostałych elementów umowy do końca 2026 r. i wykorzystać uzgodnione już warunki jako podstawę do finalizacji szczegółowych zapisów oraz załączników kontraktowych. Projekt obejmuje trzy reaktory AP1000, a jego realizacja ma być jednym z największych przedsięwzięć infrastrukturalnych w historii polskiej energetyki.
Równolegle widoczny jest już rozwój krajowego łańcucha dostaw. 24 września Bechtel podpisał z Polimex Mostostal umowę dotyczącą dostawy, montażu i uruchomienia dwóch wielkoskalowych hal modułowych przeznaczonych do scalania elementów elektrowni AP1000 na terenie gminy Choczewo. Infrastruktura ma wspierać montaż modułów powstających dla pierwszej polskiej elektrowni i stanowi kolejny przykład włączania krajowych przedsiębiorstw w realizację projektu jeszcze przed podpisaniem finalnego kontraktu EPC. Z perspektywy polskiej polityki przemysłowej istotne jest więc nie tylko samo tempo negocjacji z Westinghouse i Bechtelem, lecz również stopniowe tworzenie kompetencji wykonawczych, które mogą być wykorzystywane przy kolejnych inwestycjach jądrowych. W tym sensie kontrakt z Polimexem ma znaczenie szersze niż pojedyncze zamówienie infrastrukturalne, ponieważ tworzy doświadczenie przedsiębiorstwa w pracy przy projekcie AP1000 i w systemie dostaw dla energetyki jądrowej.