W Azji napięcie też rośnie. IAEA ujawniła raport mówiący o wzroście zapasów wysoko wzbogaconego uranu przez Iran – prawie 441 kilogramów w około 60% stężeniu zostało zgromadzone przez Teheran tuż przed izraelskim atakiem bombowym. Po tych wydarzeniach kontrole zostały znacznie ograniczone, a inspekcje minimalne. Europejskie państwa już pracują nad przywróceniem sankcji, licząc na powrót negocjacji i przywrócenie inspekcji ONZ. SYtuacja jest tym bardziej niebezpieczna, że uran o stężeniu 60% łatwo jest wzbogacić do poziomu pozwalającego na produkcję broni nuklearnej.

W Wielkiej Brytanii, dla odmiany, dobre wieści. EDF i Centrica uzgodniły przedłużenie działania dwóch elektrowni brytyjskich – Heysham 1 i Hartlepool – aż do marca 2028 r. Dobry stan paliowo-grafitowych struktur i pozytywne inspekcje uzasadniają tę decyzję, co oznacza zabezpieczenie ponad 1 000 miejsc pracy i zapewnienie energii dla 4 milionów gospodarstw domowych. Wygląda na to, że to także element brytyjskiej strategii dywersyfikacji miksu energetycznego, szczególnie w świetle przywoływanej w naszych podsumowaniach elektrowni Sizewell C.

Z kolei w Indiach szanse mają rozwinąć się plany Rosjan i Francuzów. Rosatom i EDF przekonują, że to właśnie wielkie, klasyczne reaktory, a nie SMR (choć obaj gracze przyznają, że małe reaktory także mają pewien potencjał), są kluczem do zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na energię elektryczną. Hinduski plan zakłada wzrost mocy jądrowej z 8 GW do aż 100 GW do 2047 roku, przy czym rząd rozluźnia regulacje, by umożliwić udział zagranicznych podmiotów. EDF zaproponował nawet instalację sześciu reaktorów po 1 650 MW w Jaitapur, a NTPC (indyjski koncern węglowy) planuje dodać kolejne 30 GW do sieci, korzystając z technologii zagranicznych.

Na koniec ponownie przenosimy się w (nieodległą) przyszłość, która upłynąć może pod znakiem kolejnego wyścigu kosmicznego. Australijskie media postanowiło przybliżyć czytelnikom temat tego, że USA ogłosiły ambitny plan budowy 100-kilowatowego reaktora jądrowego do 2030 r., by zasilać przyszłe bazy na południowym biegunie Księżyca. Wskazano, że panele słoneczne mogą być w przyszości nieodpowednim rozwiązaniem dla budowy baz na Księżycu, jako że noc trwa tam 14 dni, więc energia jądrowa będzie niezbędna. Traktat o przestrzeni kosmicznej pozwala wyłącznie na pokojowe wykorzystanie atomu, ale eksperci ostrzegają przed ryzykiem politycznym i środowiskowym, a także ideą stref bezpieczeństwa, które mogą być interpretowane jako roszczenia terytorialne, a to wedle traktatu jest zakazane. Kosmos bowiem należy do wszystkich.