W tle tej globalnej układance Polska nie pozostaje bierna. W mediach krajowych pojawiła się informacja, że Polskie Elektrownie Jądrowe (PEJ) planują złożenie wniosku o pozwolenie na budowę w 2026 r., z nadzieją, że fundamenty pod pierwszy reaktor zostaną zabetonowane w 2028 r., a uruchomienie nastąpi całą dekadę później – w roku 2036. Pozostaje życzyć by termin ten faktycznie został zrealizowany.

Z kolei Bułgaria w ostatnich dniach znalazła się w gronie państw zainteresowanych sięgnięciem po małe reaktory modułowe. Rząd Bułgarii oficjalnie zadeklarował, że analizuje wprowadzenie SMR-ów jako elementu planu przyszłej transformacji energetycznej. Według komunikatów rządowych – przedstawionych w mediach 25–26 września – premier i ministrowie mają zamiar zbadać technologie, warunki regulacyjne i współpracę międzynarodową, by określić, które rozwiązania najmocniej pasują do krajowej sieci.

Jednocześnie z Kazachstanu wyszedł komunikat, że energetyka jądrowa ma się stać pełnoprawną gałęzią gospodarki narodowej – nie tylko jako projekt, ale jako fundament nowej struktury przemysłowej. W wystąpieniu przed Radą Nauki i Technologii prezydent Tokajew zaakcentował, że pierwsza elektrownia atomowa w Kazachstanie jest już w fazie realizacji przez konsorcjum kierowane przez rosyjski Rosatom. Ale co ważniejsze: Tokajew zapowiedział, że kraj nie poprzestanie na jednym zakładzie – plany przewidują budowę drugiej i trzeciej elektrowni atomowej. Przy tych deklaracjach nacisk kładziony był nie tylko na produkcję energii, ale też na zachowanie równowagi interesów państwa, bowiem uran, technologie i miejsce Kazachstanu w globalnej łańcuchowej atomowej gospodarce mają odgrywać centralną rolę, jako że państwo to posiada duże złoża pierwiastków potrzebnych do zasilania elektrowni tego typu.

Rosja natomiast przedstawiła projekt “zamkniętego cyklu paliwowego”, który ma umożliwić wielokrotne wykorzystanie zużytego paliwa jądrowego, co – według deklaracji władz – mogłoby zmniejszyć ilość odpadów końcowych aż o 95 procent. To ambitne twierdzenie, podparte ideą, że paliwo, którym do tej pory nikt nie chciał się zajmować, może stać się surowcem ponownie wykorzystywanym w nowych ogniwach. Jednak czy w praktyce ta rewolucja się wydarzy, zważywszy na techniczne i ekonomiczne bariery, pozostaje na razie tajemnicą

Tak kształtowała się panorama energetyki jądrowej na przełomie września i października: od napięć wokół zakładów na Ukrainie, ambitne plany Polski i Kazachstanu, po rosyjskie propozycje rozwiązań recyklingowych.