Wstęp

Japonia jest wyspą położoną u wschodnich wybrzeży Azji na zachodnim Pacyfiku. Ze względu na swoje położenie, kraj zmaga się ubogimi zasobami naturalnymi. Państwo nie ma takich zasobów energetycznych, które są kluczowe dla osiągnięcia samowystarczalności. Z tego względu Japonia jest silnie uzależniona od importu surowców energetycznych, które pokrywają 90% energetycznego zapotrzebowania kraju, oraz polegają na energii jądrowej. Jednocześnie przed 2011 rokiem państwo posiadało 54 reaktory, które dostarczały około 30% energii elektrycznej. Jednakże po katastrofie większość reaktorów wyłączono oraz dokonano dokładnej reformy nadzoru nad energetyką jądrową. Dopiero niedawno kraj zaczął ponownie zwracać uwagę na potrzebę powrotu do energii nuklearnej, ponownie włączając wcześniej uśpione reaktory. Pojawiają się również pierwsze wypowiedzi dotyczące budowy nowych reaktorów, co związane jest z potrzebą zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego kraju, ale również zmniejszeniem uzależnienia od innych.

Początki energetyki jądrowej w Japonii
Pierwszy program japońskiej energetyki jądrowej zaczęto tworzyć już w 1954 roku, z budżetem wynoszącym aż 230 milionów jenów. Rok później uchwalono ustawę o energii jądrowej noszącą nazwę the Atomic Energy Basic Law, ograniczającą użycie technologii nuklearnej do celów cywilnych, zachowując niezależność w zarządzaniu, promując metody demokratyczne oraz przejrzystość badań. Na mocy prawa, w 1956 roku, kilka innych organizacji związanych z energią jądrową zostało również utworzonych. Powstała wtedy Komisja Bezpieczeństwa Jądrowego (NSC), Agencja Nauki i Technologii; Japoński Instytut Badań Energii Atomowej (JAERI) oraz Korporacja Paliw Atomowych. Ustawa była podwaliną działań dążących do rozwijania energii jądrowej oraz promocji współpracy międzynarodowej w tym zakresie. Pierwszy prototyp reaktora, który wytwarzał energię działał w latach 1963-1970 i przekazał dużą ilość informacji potrzebnych do dalszego rozwijania energetyki. Pierwszy komercyjny reaktor działający w kraju został importowany z Wielkiej Brytanii i działał od lipca 1966 roku do marca 1999 roku, pierwsze japońskie reaktory zostały skonstruowane i oddane do użytku w 1970 roku. Lata 70. XX wieku były latami kryzysu naftowego, co jeszcze bardziej popchnęło Japonię do dalszego rozwijania swojej energetyki nuklearnej. Na początku XXI wieku, Japonia zapowiedziała, że podpisując protokół w Kyoto zobowiązuje się do zredukowania emisji gazów cieplarnianych tym samym polegając w większości na energii jądrowej. Od tego czasu kraj sukcesywnie się rozwijał zwiększając swoją zależność od atomu, aż do czasu katastrofy.