Również wiodącą rolę grają relacje polsko-amerykańskie, mające solidną podstawę traktatową w tym obszarze. Na przykład, 19 października 2020 roku sekretarz energii USA Dan Brouillette i polski sekretarz stanu do spraw strategicznej infrastruktury energetycznej Piotr Naimski podpisali 30-letnią umowę międzyrządową o współpracy w dziedzinie rozwoju cywilnego programu jądrowego. Strona amerykańska stwierdziła, że to jest pierwsze porozumienie w takim rodzaju i rzeczywiście trudno znaleźć w regionie środkowo-wschodniej Europy podobny precedens.
Jeszcze jednym decydującym czynnikiem, który sprawiał międzynarodowość polskiego atomu, jest umowa z 2020 roku, tworząca ramy dla wspólnego raportu o wdrożeniu polskiego programu, dla mechanizmów finansowania oraz długofalowej współpracy regulacyjnej i szkoleniowej. Jednocześnie odrębną kategorię stanowią tzw. umowy 123, zawierane na podstawie sekcji 123 amerykańskiej ustawy o energii atomowej (Atomic Energy Act). One regulują bezpośrednie transportowanie materiałów jądrowych i technologii, co stanowi wstępny warunek dla tego rodzaju współpracy z USA.
W praktyce za realizację odpowiada konsorcjum Westinghouse i Bechtel, które oferuje Polsce cały zestaw usług, takich jak projektowanie, organizowanie łańcuchu dostaw, licencjonowanie i przygotowanie dokumentacji do wniosków licencyjnych. To, że technologia działa już i wytwarza energię w amerykańskiej elektrowni jądrowej Vogtle, jest dowodem niezawodności tej propozycji.
Członkostwo Polski w Unii Europejskiej tylko poszerza możliwości współpracy w sprawie atomu. Chociaż kwestia energii jądrowej przez lata była politycznie wybuchowa, rozporządzenie delegowane Komisji Europejskiej z 9 marca 2022 roku przyniosło prawdziwy przełom, zaliczając wybrane inwestycje jądrowe do działań zrównoważonych środowiskowo w ramach taksonomii UE. Ta decyzja weszła w życie z początkiem 2023 roku i teoretycznie otworzyła dostęp do unijnych instrumentów finansowania energetyki jądrowej. Dla Polski z kolei to nie jest żadna abstrakcyjna kwestia regulacyjna. Zważając na skalę inwestycji w Lubiatowie-Kopalinie, można zaobserwować, iż jest ona tak duża, że bez dostępu do finansowania uznawanego za zgodne z unijną polityką klimatyczną cały projekt byłby znacznie trudniejszy do sfinansowania zarówno politycznie, jak i ekonomicznie.

Warto też wspomnieć o kontekście globalnym. Polska jest jednym z kilkudziesięciu krajów, które na różnych etapach korzystały z misji INIR, od państw Zatoki Perskiej po Azję Południowo-Wschodnią. To wskazuje na to, że transformacja, przez którą przechodzi Polska, ma swoje odpowiedniki na świecie, co nie zawsze jest oczywiste w dyskusjach wewnętrznych, gdzie temat ten jest czasem przedstawiany jako wyjątkowy.
W sprawie wyzwań powstających przed realizacją projektu pierwsze, a oczywiste, to finansowanie. Projekt inwestycyjny w Lubiatowie-Kopalinie szacowany jest na dziesiątki miliardów złotych, a projekty tej skali, jak pokazuje doświadczenie innych krajów, rzadko są realizowane w ramach pierwotnego budżetu i terminów. Drugie wyzwanie to kwestia kompetencji, ponieważ Polska przez dekady nie miała przemysłu jądrowego na większą skalę, więc trzeba od zera zabezpieczyć solidne zaplecze eksperckie, składające się z inżynierów, fizyków, specjalistów od bezpieczeństwa i regulacji. Umowa z 2020 roku z USA wprost przewiduje współpracę szkoleniową, co ma to częściowo rozwiązać, ale efekty będą widoczne raczej za kilka lat niż za kilka miesięcy.

Trzecim wyzwaniem jest problem akceptacji społecznej i w tej sprawie sytuacja wygląda dziś znacznie lepiej niż kilka lat temu. Badanie CBOS z grudnia 2022 roku wykazało, że budowę elektrowni jądrowej popiera 75 proc. Polaków, czyli prawie dwa razy więcej niż w maju 2021 roku (39 proc.), również podobny trend potwierdziło badanie ARC Rynek i Opinia z sierpnia 2022 roku. Można stwierdzić, że ta zmiana nastrojów wynika z wybuchu wojny na Ukrainie oraz kryzysu energetycznego, co świadczy o tym, że poparcie dla energetyki jądrowej w Polsce ma w znacznym stopniu charakter emocjonalny i nie wynika z długotrwałej a świadomej dyskusji. I dlatego to może potencjalnie  wpłynąć na nastroje partnerów w sposób negatywny, jeśli opinia publiczna ponownie zmieni zdanie.

Podsumowując, polski program jądrowy trudno nazwać projektem tylko krajowym. Ze względu na ważność atomowej dyplomacji, powodzenie zależy w dużej mierze od decyzji podejmowanych nad Wisłą, od jakości partnerstwa z Westinghouse i Bechtel, od poziomu współpracy z MAEA, a także (co często jest niedoceniane) od tego, jak projekt będzie postrzegany przez Brukselę, zwłaszcza w kontekście finansowania. Z perspektywy obecnych wyników polski atom ma ogromny potencjał ekonomiczny i polityczny, dlatego że niezbędne mowy są podpisane, lokalizacja wybrana, misje MAEA przeprowadzone, a poparcie społeczne utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie. Dalsza droga nie będzie łatwa, ponieważ terminy realizacji projektów w obszarze energetyki jądrowej zazwyczaj się opóźniają, a budżety rosną. Jednak w porównaniu z tym, gdzie Polska była dziesięć lat temu, widać, że gospodarcza dyplomacja państwa dołożyła wielkich starań, aby osiągnąć dzisiejsze sukcesy.